ความรู้สึกผู้เรียน
หลักสูตร : เข็มทิศปาฏิหาริย์
ชื่อนักเรียน
คุณธมนอร สิริยรรยง
เบื้องหลังการเรียนรู้ครั้งนี้ ปอยได้ย้อนกับไปทำความเข้าใจใหม่ในวัยเด็ก ปอยเจอกับเด็กหญิงปอยอายุ5ปี ที่นั่งรอแม่อยู่ที่บันไดหน้าบ้านคุณตาคุณยาย ตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนโพล้เพล้ ยายบอกว่าวันนี้แม่จะกลับมาที่บ้านนี้ มาหาเด็กหญิงปอย นางเลยงอแงไม่ไปโรงเรียนด้วยจะรอแม่ รถคันแล้วคันเล่าไม่ใช่รถป่ะป๊า คนเดินผ่านคนแล้วคนเล่าไม่ใช่แม่ เด็กหญิงนั่งรอจนมืดและยอมรับกับตัวเองว่าไม่ใช่คนที่ถูกรัก แต่เป็นคนที่ถูกลืม
สุดท้ายแม่ก็มาหา แต่มาหาเย็นอีกวันหนี่ง ป๊าไปเซอไพรส์ที่โรงเรียนตอนบ่าย3โมง เพราะการขับรถจากหาดใหญ่-เชียงรายต้องใช้เวลา2วัน เด็กหญิงไม่รู้ เด็กหญิงจึงรอ เมื่อได้เจอป๊ากับแม่ก็ดีใจ จนเด็กหญิงลืมเรื่องที่นั่งรอเมื่อวานไปเสียสนิท แต่ที่คิดว่าลืมเด็กหญิงโตขึ้นมาแบบคนงี่เง่าสุดๆ ไม่ชอบการรอคอย ไม่ชอบเวลาโพล้เพล้ ไม่ชอบดูพระอาทิตย์ตกดิน
 
วันนั้นที่เข้าทรานซ์ ปอยได้กลับไปหาเด็กหญิงปอย ไปพร้อมครูอ้อย ไปบอกเด็กหญิงว่าไม่ต้องกลัว การรอไม่เสียเปล่า เด็กหญิงได้เจอป๊ากับแม่แน่นอน ไม่ต้องเหงา ไม่ต้องเสียใจ ไม่ต้องคิดว่าไม่มีใครรัก ไม่ต้องคิดว่าเด็กหญิงถูกลืม เด็กหญิงปอยเก่งมาก นางยิ้มกว้าง นางเข้าใจที่ครูอ้อยบอก นางเข้าใจที่พี่ปอยกลับไปเล่าเรื่องราวทำความเข้าใจเสียใหม่และยังได้เห็นเหตุการณ์ที่แม่และป๊ายอมตายยอมเจ็บแทนลูกได้อีกเยอะมาก รู้เลยว่าตัวเองเป็นที่รัก เป็นสุดที่รักของแม่กับป๊าตลอดมา แผลเป็นแขนป่ะป๊าเป็นหลักฐานที่ดี ความเอาใจใส่ในทุกๆเรื่องของแม่หล่อเลี้ยงปอยมาอย่างดี29ปี แม่ไม่ทิ้งปอย ไม่ปล่อยปอยเผชิญกับอะไรๆที่ยากในพม่าคนเดียว แม่ก้าวนำหน้าปอย1ก้าวเสมอ เพื่อสำรวจเส้นทางและเลือกทางที่ดีที่สุด หากมันจะเจอหนาม แม่ก็จะเหยียบให้หนามล้มเสียก่อน รักแม่ รักป่ะป๊า รักเม้ง
ขอบคุณครูอ้อย ขอบคุณเข็มทิศชีวิต ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ
#‎ยิ้มกว้าง