ความรู้สึกผู้เรียน
หลักสูตร :
ชื่อนักเรียน
คุณAmp P.

1.ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้ชอบทั้งเขียนและอ่านซักเท่าไร แต่อะไรบางอย่างดลใจให้ฉันอยากเรียนคอร์สนี้ บางทีฉันคงอยากมอบของขวัญบางอย่างให้ตัวเองในอนาคต 
บันทึกที่จะจารึกว่า ฉันเกิดขึ้นมาบนโลกนี้แล้ว และเรื่องราวของคนอย่างฉัน
ความนึกคิดอ่านเช่นนี้มีอยู่จริงบนโลก ฉันอยากทำให้มันเป็นตำนานเฉกเช่นเดียวกับ ชื่อหลักสูตร นั้นคือเหตุผลที่ฉันอยู่ในห้องเรียนเข็มทิศในวันนั้น 
ฉันเคยตามหาความรักมาก่อน และในคอร์สนี้ทำให้ฉันได้พบรักแท้ภายในหัวใจตัวเอง บุคคลนึงที่เค้าให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างฉันเสมอมา กี่ครั้งที่ฉันล้มลงอย่างโดดเดี่ยว และคำพูดของเค้าทำให้ฉันลุกขึ้นสู้ จนมุ่งหน้ามาเจอเข็มทิศของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิต บุคคลที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉันคนนั้นก็คือ ตัวของฉันเอง 
ฉันได้รู้จักเค้ามากขึ้นผ่านการเขียน แม้ฉันละเลยและลืมเค้ามาหลายครั้ง แต่เค้าไม่เคยทอดทิ้งฉันเลย ในวันนี้ฉันดีใจที่ได้กลับไปพบกับเค้าอีกครั้ง พูดคุยกับเค้าอีกครั้ง 
และทำให้ฉันเรียนรู้ว่า วันที่ฉันจริงใจกับตัวเองที่สุด ฉันจะมีความสุขที่สุดในโลกใบนี้

2.เมื่อ2อาทิตย์ก่อนที่รู้ว่าร่างกายของฉันเริ่มจะแย่ลงด้วยโรคประจำตัว
ฉันตื่นมาวิ่งจ๊อกกิ้งทุกวัน ทั้งเช้าและเย็น แล้วฉันก็เกิดอยากลองซ้อมวิ่งเร็วดูบ้าง เป็นการเพิ่มความมั่นใจว่าฉันทำบางสิ่งบางอย่างได้มากกว่าเดิมนะ
แต่ฉันก็ไม่ได้คาดการณ์ว่าไอ้ความพร้อมที่ฝึกทิ้งไว้เล่นๆ มันจะได้ใช้ประโยชน์เร็วขนาดนี้ วินาทีแรกๆที่ได้ยินว่า เราจะไปแข่งวิ่งกัน ฉันเกิดความกลัวในใจ
เมื่อสติกลับมา ฉันก็รู้ว่า ไอ้ความรู้สึกกลัวนี้ คือ ธีมห่วยๆที่ฉันไปแอบตั้งให้ตัวเองตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ว่า "ฉันเป็นตัวซวย อยู่ทีมไหนทีมนั้นก็แพ้ "
แล้วนี้แหละ จักรวาลส่งบททดสอบมาให้ฉันแก้ไขธีมห่วยๆนั้น เพราะฉันไม่ต้องการมันแล้ว วินาทีที่คิดได้ ฉันรู้สึกพร้อมมาก ในใจ นึกภาพแห่งชัยชนะ
"ฉันคือบุคคลผู้นำชัยชนะ ฉันอยู่ทีมไหนทีมนั้นต้องชนะ"
แล้วภาพแห่งชัยชนะนั้นก็ปรากฏขึ้นจริง ! มันยอดเยี่ยมมาก

3.ตัวฉันที่ผ่านมาไม่ถนัดที่จะเข้าสังคมเลย เหมือนเด็กที่ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไง
ควรจะพูดยังไงให้คนอื่นเค้าชอบ แล้วควรจะเอาความรู้สึกของตัวเองไว้ตรงไหน
แต่2วันที่ผ่านมา ฉันรู้สึกว่าฉันทรงตัวอยู่ตรงกลางระหว่างความต้องการของตัวเอง 
และคนอื่นได้ดีขึ้นกว่าเดิม มันทำให้ฉันไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนเคย
แล้วจักรวาลก็ส่งพี่สาวที่แสนดีมาให้ฉัน2คืน ส่งกัลยาณมิตรมากมายมาให้ฉัน2วัน
มีผู้คนมากมายส่งยิ้มให้ฉัน เดินมาทักทายฉัน ครูอ้อยทักฉันถึง4ครั้งประทับใจสุดๆ
หัวใจฉันอบอุ่นขึ้นทุกครั้งในห้องเรียนเข็มทิศ ฉันรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างในตัวฉัน ที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไป และฉันชอบความรู้สึกนี้มากเลย

4.ฉันเคยคิดทบทวนอยู่หลายครั้ง ว่าตัวเองเหมาะกับอะไรกันแน่
ภาพของครูอ้อยที่เดินมายืนยันกับฉันว่า ฉันเหมาะกับอะไร มันเคยเกิดขึ้นในหัวของฉันครั้งนึง และฉันดีใจมากที่ภาพนั้นมันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในหัวของฉัน
วินาทีแรกที่ฉันได้ยินคำตอบนั้น ฉันยิ้มเล็กๆในใจ เพราะมันตรงกับคำตอบที่ซ้อนอยู่ในใจของฉันมานานแล้ว แต่ฉันกลัวที่จะทำมัน ฉันปล่อยความกังวลออกมาตามธรรมชาติของมัน ทันใดนั้นเกิดปรากฏการณ์ flashback ขึ้น คำพูดของครูในคอร์สsuper coaching ดังขึ้นมา "เราจงทำสิ่งที่เรากลัว" 
ฉันตัดสินใจแล้วว่า ฉันจะลองทำมันดู

5.ตัวฉันเองในอดีตเคยตกลงสู่ เหวลึกของความอ้างว้างไร้ตัวตน
สองวันนี้ ทำให้ฉันตะหนักได้ว่า ตัวฉันปืนขึ้นมาได้ไกลแค่ไหน
อากาศข้างบนช่างบริสุทธิ์ ฉันพบสถานที่ที่ฉันจะกลับไป
พบเข็มทิศที่ทำให้ฉันกลับขึ้นไปได้เร็วกว่าเดิม
ทันใดนั้นก็เหมือนจักรวาลดลใจให้ฉัน ได้พบกับพลังของตัวเองที่ซ้อนอยู่
"ถ้าฉัน ปืนขึ้นมาจากเหวได้ ฉันก็ปืนขึ้นยอดเขาได้เหมือนกัน"
ฉันยิ้มให้กับตัวเองที่คิดเรื่องนี้ออก และพร้อมที่จะเตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง
ตอนนี้ฉันพบคุณสมบัติมากมายของตัวเอง ที่จะทำทุกอย่างให้สำเร็จ

‪#‎เริ่มเขียนตั้งแต่เมื่อคืนแต่ใช้เทคนิคเขียนแล้ววางแล้วไปวิ่งเล่นเยอะไปหน่อยฮะครู