ความรู้สึกผู้เรียน
หลักสูตร :
ชื่อนักเรียน
คุณชิร ภู่กาญจน์
บทเรียนเข็มทิศ บทเรียนชีวิตครั้งนี้ ครูทำให้อาร์ตเห็นแพทเทิร์นของตัวเองตั้งแต่วันแรกจนชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนวันสุดท้าย
....
เห็นโครงสร้าง "ฉันอยู่นี่" ของตัวเอง ที่จะทำให้ตัวเองพัง ทำให้ตัวเองอ่อนด้อยไร้ค่า...เพื่อเรียกร้องความสนใจให้โลกหันมาดูว่า "ฉันอยู่นี่นะ หันมาดูฉันหน่อย หันมาสนใจฉันหน่อย" อาร์ตได้เห็นมัน และเข้าใจว่ามันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร และจะทำอย่างไรต่อไป...
....
เห็นโครงสร้าง"กลัวจับจิต"ของตัวเอง ที่กลัวการโดนปฏิเสธ กลัวไม่ได้รับการยอมรับ จะคิดโปรเจ็คนำเสนอลูกค้าใหญ่ๆ ก็รู้สึกตัวเองเหลือนิดเดียว สร้างเรื่องขึ้นมามากมายเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องทำ ไม่ต้องคิด ไม่ต้องไป...เพราะตัวอาร์ตคงอยากป้องกันตัวเองจากการโดนปฏิเสธ เลยดึงแข้งปัดขาหาโซ่มาล่ามให้นั่งโลกมืดอยู่ริมห้อง โดยไม่ทำอะไรเลย... เห็นที่มาของตัวเองที่พาตัวเองไปหาความรัก หาคนรักที่ไร้คุณค่า เพราะคิดว่าเราน่ะน่าจะควบคุมเขาได้ เขาน่าจะไม่ทำร้ายเรา แต่เปล่าเลย...อาร์ตได้เห็นมันชัดเจน รู้ที่มาเข้าใจที่ไปและรู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

....
และวันสุดท้ายภาพชัดเจนขึ้นมาเลยว่า ต่อไปนี้อาร์ตทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว...
นอกจาก...พาตัวเองไปสู่จุดที่ดีที่สุด ไปมีชีวิตที่ยอดเยี่ยมที่สุด ไปเป็นอาร์ตที่ดีที่สุด เพราะข้ออ้างข้ออิงข้ออะไรที่จะเอาไว้พิงเพื่อปกป้องตัวเอง โดนครูริบไปหมดแล้ว และที่สำคัญอาร์ตต้องมีชีวิตที่ยอดเยี่ยม เพราะแม่ได้เสียสละอดทนทั้งชีวิตเพื่อให้อาร์ตมีชีวิตอยู่ ครูอ้อยได้เมตตากระแทกกระทุ้งดึงศักยภาพสูงสุดของเราออกมา และสิ่งสำคัญสุดท้ายนั่นคือ "ความรักของครูและความรักของเพื่อนเข็มทิศทั้งหมด ไหลวนวิ่งอยู่ภายในตัวอาร์ตอย่างมากมายเต็มเปี่ยม" 
แล้วอย่างนี้...มันจะมีเหตุผลอะไรอีกล่ะ...ที่อาร์ตจะไม่ก้าวไปสู่ความยอดเยี่ยมแห่งชีวิต และมันง่ายนิดเดียวเหมือนที่ครูบอกจริงๆ เพียงแค่ก้าวออกไปเท่านั้น ง่ายกว่าไม่ก้าวออกไปแล้วมัวแต่หาข้ออ้างมาปกป้องตัวเอง อันนั้นอ่ะปวดหัวกว่าเยอะ
.....
ขอบพระคุณครูและขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคน และขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนได้ก้าวสู่ชีวิตที่ยอดเยี่ยมเหมือนที่อาร์ตได้รับ อาร์ตทำได้ ใครๆ ก็ทำได้...เชื่ออาร์ตสิ

 
อาร์ต
อาร์ต